Το να ξεστομίζεις μια λέξη είναι σαν να χτυπάς μια νότα στο πληκτρολόγιο της φαντασίας.
Για όσα δεν μπορείς να μιλήσεις πρέπει να σωπαίνεις.

Ludwig Wittgenstein


Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

Κώστας Καρυωτάκης (30 Οκτωβρίου 1896 – 21 Ιουλίου 1928)

 Πηγή: Πολιτιστικός Θησαυρός ελληνικής γλώσσας

Ο Κώστας Καρυωτάκης γεννήθηκε στην Τρίπολη το 1896. Την περίοδο 1913 -  1917 σπούδασε νομικά και συγχρόνως γράφτηκε και στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς να την τελειώσει. Πολύ νωρίς έμαθε γαλλικά και αργότερα γερμανικά. Το 1919 εξέδωσε μαζί με κάποιο φίλο του το σατιρικό περιοδικό Γάμπα. Το 1920 διορίστηκε υπάλληλος στο Υπουργείο Εσωτερικών και υπηρέτησε σε διάφορες νομαρχίες της χώρας. Για ν’ αποφύγει τις μεταθέσεις μετατάχτηκε στο Υπουργείο Πρόνοιας. Έτσι, είχε την ευκαιρία να ταξιδέψει στην Ιταλία και τη Γερμανία, τη Ρουμανία και τη Γαλλία. Μετατέθηκε στην Πάτρα χωρίς καμιά δικαιολογία από την υπηρεσία του και ύστερα στην Πρέβεζα, γεγονός που τον βύθισε σε απελπισία, αφού στην μικρή επαρχιακή πόλη απουσίαζε η πνευματική κίνηση. Απογοητευμένος απόλυτα από τη ζωή και μη έχοντας ούτε την παραμικρή ελπίδα για κάποια, έστω πνευματική ανάταση, ζώντας μέσα σ’ ένα περιβάλλον θλιβερό και άχαρο από κάθε πλευρά, αηδιασμένος από τον περίγυρό του και έχοντας μέσα του την πεισιθανάτια αγωνία, έγραψε το ποίημα «Πρέβεζα» και ύστερα έθεσε τέρμα στη ζωή του, τον Ιούλιο του 1928, σε ηλικία μόλις 32 χρονών.

Στα Γράμματα εμφανίστηκε πολύ νωρίς, αφού σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών διακρίθηκε σε διαγωνισμό του περιοδικού Διάπλασις των Παίδων. Η πρώτη του ποιητική συλλογή, Ο πόνος των ανθρώπων και των πραγμάτων, κυκλοφόρησε το 1919 και είναι επηρεασμένη από τον συμβολισμό. Ακολούθησε η συλλογή Νηπενθή (1921), που βραβεύτηκε σε ποιητικό διαγωνισμό του 1920. Οι δύο αυτές συλλογές αποτελούν κατά κάποιο τρόπο συνέχεια του ρομαντικού κλίματος της πρώτης αθηναϊκής σχολής, κύριο γνώρισμα της οποίας ήταν η μελαγχολία. Επίσης, στα πρώτα αυτά ποιήματα  συναντούμε ορισμένα από τα βασικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ποιητικής του Καρυωτάκη: πρόωρο ψυχικό γήρας, το εφήμερο της χαράς, η νοσταλγία του παράδεισου της παιδικής ηλικίας, η συμβολιστική υποβολή, ο πόνος, η λύπη και η γλωσσική ανορθοδοξία

Η δεύτερη περίοδος περιλαμβάνει τη συλλογή Ελεγεία και Σάτιρες (1927), όπου ο ποιητής αποκτά τη δική του φωνή και γίνεται ο αντιπροσωπευτικός της γενιάς του και της εποχής του. Αξιοποιεί στο έπακρο τη μαθητεία του στο γερμανικό συμβολισμό και διεισδύει ταυτόχρονα στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, που, όπως έγραψε σε επιστολή του, συμβιβάζεται περισσότερο με το δικό του πεσιμισμό παρά με άλλες αισιόδοξες στάσεις. Στη συλλογή Ελεγεία και Σάτιρες διακρίνονται όλα τα χαρακτηριστικά της ποίησής του: Το αίσθημα του αδιεξόδου απέναντι στην καταπίεση της εξουσίας, η συνειδητοποίηση της μοναξιάς του ανθρώπου, η έλλειψη ιδανικών. Χρησιμοποιώντας τη σάτιρα καταφέρνει να ασκήσει δριμύτατη κριτική στο κοινωνικό σύστημα, που κυριαρχείται από τους γραφειοκράτες υπαλλήλους και τους ανθρώπους που του υποτάσσονται αδιαμαρτύρητα. Σχεδόν σε όλους τους στίχους υπάρχει ένα οξύτατο πνεύμα σαρκασμού και μια ανελέητη ειρωνεία που δεν μένει στην επιφάνεια, αλλά προχωρεί σε βάθος τέτοιο, που μας θυμίζει Αριστοφάνεια σάτιρα. Στις δύο τελευταίες συλλογές των ποιημάτων του ο Καρυωτάκης ενσωμάτωσε μεταφράσεις γαλλικών και γερμανικών ποιημάτων.

Ο τρόπος του θανάτου του ποιητή επισφράγισε το έργο του και την αντίληψη που είχε για τον κόσμο. Με το τραγικό τέλος του ο Καρυωτάκης δημιούργησε ένα μύθο γύρω από το πρόσωπό του στο χώρο της ελληνικής λογοτεχνίας. Με το έργο του εξέφρασε με τον πιο αυθεντικό τρόπο το κλίμα της παρακμής, της απαισιοδοξίας και της απογοήτευσης. Σε αντίθεση με τον Παλαμά, τον Σικελιανό και τον Βάρναλη, ο Καρυωτάκης δεν πιστεύει στο ρόλο του ποιητή - προφήτη που εμπνέει το σεβασμό και καθοδηγεί την κοινωνία. Στα ποιήματά του διατυπώνει το αδιέξοδο που υπάρχει στη σχέση ποίησης και ζωής, ατόμου και κοινωνίας. Αυτό το χάσμα, δεν το δείχνει μόνο με το περιεχόμενο των ποιημάτων του αλλά και με τη μορφή, διαταράσσοντας τη μετρική ορθοδοξία του στίχου, με αποτέλεσμα να προκαλείται χαλαρότητα στο ρυθμό. Με αυτό τρόπο, ο ποιητής προετοιμάζει το έδαφος για τον ελεύθερο στίχο, που θα υιοθετήσουν οι ποιητές της γενιάς του ’30. Σε ό,τι αφορά τη γλώσσα, ο Καρυωτάκης αναμειγνύει λέξεις της καθαρεύουσας και της δημοτικής, εκπλήσσοντας εκείνους που πίστευαν στην καθαρή γλώσσα της ποίησης.

Η ποίηση του Καρυωτάκη είναι σοβαρή χωρίς φιλαρέσκειες και συναισθηματισμούς. Αναβλύζει τον πόθο της ζωής αλλά και την αίσθηση της πραγματικότητας, το ανικανοποίητο, το μάταιο, το αδιέξοδο. Ο Καρυωτάκης ξεπέρασε τον ηθογραφικό ρεαλισμό της γενιάς του ’80 και έδωσε έναν νεοαστικό ρεαλισμό, ο οποίος, εμπλουτισμένος με τα υπαλληλικά του βιώματα, έγινε γραφειοκρατικός. Παρόλο που ο ποιητής δεν ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική, είδε σ’  αυτήν, όπως και σε άλλες λειτουργίες της κοινωνίας, μιαν αιτία της εξαχρείωσης και της πολιτιστικής υπανάπτυξης του λαού. Το ποίημα «Στο άγαλμα της Ελευθερίας που φωτίζει τον κόσμο» είναι χαρακτηριστικό της πολιτικής σάτιρας του Καρυωτάκη. Την ποιητική γραφή του Καρυωτάκη μιμήθηκαν οι νεότεροι ποιητές της γενιάς του (καρυωτακισμός), χωρίς όμως να μπορέσουν να φτάσουν στην υψηλή τέχνη του προτύπου τους.

Εκτός από το ποιητικό έργο, ο Καρυωτάκης άφησε και πεζά κείμενα και εξαιρετικές μεταφράσεις. Το πεζογραφικό του έργο είναι περιορισμένο σε έκταση, αλλά και η πλειονότητα των πεζών που έγραψε ξεφεύγουν από τα τυπικά γνωρίσματα της πεζογραφικής γραφής και πλησιάζουν στην ποιητική πρόζα. Το σημαντικότερο ίσως από όλα τα πεζά του, «Τρεις μεγάλες χάρες», το συναντάμε σε όλες τις ανθολογίες πεζογραφίας.

Υστεροφημία
Το θάνατό μας χρειάζεται η άμετρη γύρω φύση
και τον ζητούν τα πορφυρά στόματα των ανθών.
Αν έρθει πάλιν η άνοιξη, πάλι θα μας αφήσει,
κι ύστερα πια μήτε σκιές δεν είμεθα σκιών.


Το θάνατο μας καρτερεί το λαμπρό φως του ήλιου.
Τέτοια θα δούμε ακόμη μια δύση θριαμβική, No
κι ύστερα φεύγουμεν από τα βράδια του Απριλίου,
στα σκοτεινά πηγαίνοντας βασίλεια πέρα κει.


Μόνο μπορεί να μείνουνε κατόπι μας οι στίχοι
δέκα μονάχα στίχοι μας να μείνουνε, καθώς
τα περιστέρια που σκορπούν οιναυαγοί στην τύχη,
κι όταν φέρουν το μήνυμα δεν είναι πια καιρός

Ανδρείκελα
Σα να μην ήρθαμε ποτέ σ' αυτήν εδώ τη γη,
σα να μένουμε ακόμη στην ανυπαρξία.
Σκοτάδι γύρω δίχως μια μαρμαρυγή.
Άνθρωποι στων άλλων μόνο τη φαντασία.


Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό,
ανδρείκελα, στης Μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,
χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,
άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ' αστέρια.


Μακρινή χώρα είναι για μας κάθε χαρά,
η ελπίδα κι η νεότης έννοια αφηρημένη.
Άλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε, παρά
όποιος πατάει επάνω μας καθώς διαβαίνει.


Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός.
Ω! κι αν δεν ήταν η βαθιά λύπη στο σώμα,
ω! κι αν δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός
πόνος μας, για να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα...

Δημόσιοι υπάλληλοι 

Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν
σαν στήλες δύο δύο μές στα γραφεία.
(Ηλεκτρολόγοι θα 'ναι η Πολιτεία
κι ο Θάνατος, που τους ανανεώνουν.)


Κάθονται στις καρέκλες, μουτζουρώνουν
αθώα λευκά χαρτιά, χωρίς αιτία.
«Συν τη παρούση αλληλογραφία
έχομεν την τιμήν» διαβεβαιώνουν.


Και μονάχα η τιμή τους απομένει,
όταν ανηφορίζουμε τους δρόμους,
το βράδυ στο οχτώ, σαν κορντισμένοι


Παίρνουν κάστανα, σκέπτονται τους νόμους,
σκέπτονται το συνάλλαγμα, του ώμους
σηκώνοντας οι υπάλληλοι οι καημένοι. 

Δέντρα
Δέντρα μου, δέντρα ξέφυλλα στη νύχτα του Δεκέμβρη,
στη σκοτεινή, βαθιά δεντροστοιχία
μαζί πηγαίνουμε, μαζί και η μέρα θα μας έβρει,
ω ερημικά, θλιμμένα μου στοιχεία.


Αύριο, μεθαύριο, σύντροφο θα μ' έχετε και φίλο,
τα μυστικά σας θέλω να μου πείτε,
μα όταν, αργότερα, φανεί το πρώτο νέο σας φύλλο,
θα πάω μακριά, το φως για να χαρείτε.


Κι αφού ταιριάζει, ω δέντρα μου να μένω απ' όλα πίσω
τα θαλερά και τα εύθυμα στα πλάση,
εγώ λιγότερο γι' αυτό δε θα σας αγαπήσω,
όταν θα μ' έχετε κι εσείς ακόμη προσπεράσει.








5ο πανελλήνιο εκπαιδευτικό συνέδριο Δράμας: Η δημιουργικότητα στην εκπαίδευση

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Δημιουργώντας animated ψηφιακά κόμικς

Η δημιουργία  ψηφιακών κόμικς με το goanimate σε 25 βήματα 


Η διαδικασία βήμα-βήμα
  1. Πληκτρολογείτε τη διεύθυνση http://goanimate.com/  και στη συνέχεια επιλέγετε sign up for free για να δημιουργήσετε λογαριασμό στο πρόγραμμα.
  2. Συμπληρώνετε το e-mail σας, το όνομα χρήστη, τον κωδικό πρόσβασης, επιβεβαιώνετε τον κωδικό πρόσβασης και στη συνέχεια επιλέγετε sign up ώστε να δημιουργηθεί ο λογαριασμός. Κάθε φορά που θα εισέρχεστε στον λογαριασμό σας θα επιλέγετε log in και θα συμπληρώνετε τα στοιχεία σας. Μπορείτε επίσης να εγγραφείτε στο πρόγραμμα με  λογαρισμό facebook ή google που μπορεί να έχετε.
  3. Όταν κάνετε log in, εμφανίζεται μπροστά σας ένα πλαίσιο, το οποίο σας προβάλλει τα βίντεο που έχετε δημιουργήσει, τη δραστηριότητα σας στο πρόγραμμα και κάποια
    στατιστικά στοιχεία. Επιλέγετε πάνω δεξιά make a video για να δημιουργήσετε το βίντεο σας. Μη ξεχνάτε οτι επειδή έχετε επιλέξει τη δωρεάν εκδοχή του προγράμματος, το βίντεο που θα δημουργήσετε θα έχει διάρκεια μέχρι 30 δευτερόλεπτα. Αν θέλετε να δημιουργήσετε βίντεο μεγαλύτερης διάρκειας θα πρέπει να δημιουργήσετε δύο ή τρία ξεχωριστά    βίντεο. 

  4.  Από τα σχέδια που σας δίνονται επιλέγετε αυτό που θέλετε.
    Δεν έχετε τη δυνατότητα να τα χρησιμοποιήσετε όλα καθώς κάποια αξιοποιούνται μόνο στις εκδοχές του προγράμματος στις οποίες υπάρχει χρηματική συνδρομή. Στη συγκεκριμένη περίπτωση επιλέγουμε το πρότυπο comedy world.
  5. Όταν επιλέξετε το πρότυπο  comedy world ή οποιοδήποτε άλλο πρότυπο θα εμφανιστεί μπροστά σας ο καμβάς σχεδίασης και ένα μήνυμα με οδηγίες χρήσης του προγράμματος. Αν θέλετε να παρακολουθήσετε το tutorial επιλέγετε   start tutorial ή αν δεν επιθυμείτε να το παρακολουθήσετε επιλέγετε skip. Για τους αρχάριους χρήστες είναι χρήσιμο και πολύ διαφωτιστικό.
  6. Αν επιλέξετε  start tutorial θα εμφανιστεί το πρώτο πλαίσιο, το οποίο σας ζητά να επιλέξετε background. Τα διαθέσιμα backgrounds είναι πολλά και τραβήξτε την μπάρα κύλισης για να τα δείτε όλα και να επιλέξετε αυτό που ταιριάζει καλύτερα στην ιστορία  που θέλετε να δημιουργήσετε. Κάντε κλικ σ' αυτό που θέλετε να επιλέξετε και αυτό θα εμφανιστεί στον καμβά σχεδίασης. Έπειτα στις οδηγίες θα εμφανιστεί η επιλογή next και πατήστε εκεί για να προχωρήσετε στο επόμενο βήμα. Τα βήματα στις οδηγίες χρήσης είναι συνολικά 16.
  7. Είστε ήδη στο δεύτερο βήμα και μπορείτε να
    επιλέξετε χαρακτήρες για την ιστορία σας. Εμφανίζεται το μήνυμα browse characters και το εικονίδιο με τους χαρακτήρες. Αν πατήσετε στο εικονίδιο θα εμφανιστούν κάποιοι χαρακτήρες και επιλέγετε αυτούς που θέλετε. 
  8. Σε περίπτωση που δεν είστε ικανοποιημένοι με τους χαρακτήρες που εμφανίζονται μπορείτε να επιλέξετε άλλους χαρακτήρες πηγαίνοντας πάνω αριστερά. Εκεί εμφανίζεται το comedy world που έχουμε επιλέξει. Αν όμως πατήσετε στο στο μικρό βελάκι ακριβώς δίπλα, θα εμφανιστούν πολλές άλλες επιλογές ως προς τα backgrounds και τους ήρωες. Επίσης το μεγάλο βελάκι προς τα πάνω σας δίνει τη δυνατότητα να φορτώσετε στο πρόγραμμα δικές σας εικόνες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως props ή backgrounds ή ακόμα και αρχεία mp3, τα οποία μπορείτε να τα αξιοποιήσετε ως μουσική επένδυση ή ηχητικά του βίντεο σας.
  9. Στη συνέχεια μπορείτε να δείτε στον καμβά σχεδίασης κάτω
    δεξιά τις επιλογές add scene (προσθέστε σκηνή) και scene settings με την οποία μπορείτε να αλλάξετε χρώματα στη σκηνή, να αφηγηθείτε χρησιμοποιώντας μικρόφωνο ή γράφοντας κείμενο που θα μετατραπεί σε φωνητική αφήγηση από το πρόγραμμα, να επιλέξετε τη διάρκεια της σκηνής, να επιλέξετε οπτικά εφέ και μεταβάσεις ή ακόμα να διαγράψετε τη σκηνή. Επίσης με τις επιλογές preview μπορείτε να δείτε τι δημιουργήσατε και με την επιλογή save ν'
    αποθηκεύσετε την ιστορία σας.
  10. Αφού επιλέξετε τους χαρακτήρες, κάντε κλικ πάνω στον χαρακτήρα για κάποιες επιπλέον επιλογές που έχουν σχέση με την κίνηση του χαρακτήρα που έχετε επιλέξει και τη στάση του σώματος του. Από τις επιλογές που σας δίνονται αριστερά επιλέξτε αυτή που ταιριάζει καλύτερα στην ιστορία σας.
  11.  Στη συνέχεια επιλέγετε το εικονίδιο flip, αν θέλετε να κάνετε τον ήρωα σας να γυρίσει σε άλλη κατεύθυνση.
  12. Έπειτα μπορείτε να επιλέξετε animated κινήσεις για τους ήρωες σας και πάλι από το πλαίσιο, το οποίο σας δίνεται αριστερά. Οι κινήσεις αυτές χωρίζονται σε κάποιες κατηγορίες. Κάποιες από αυτές έχουν επιπλέον στοιχεία, αντικείμενα ή και άλλους χαρακτήρες. Εξερευνήστε όλες τις κινήσεις και επιλέξτε αυτή που θέλετε. Αυτή που θα επιλέξετε θα εμφανιστεί αυτόματα στον καμβά σχεδίασης της ιστορίας σας. Μη διστάσετε να πειραματιστείτε και να δοκιμάσετε όλες τις δυνατότητες που σας προσφέρει το πρόγραμμα. Οι  animated κινήσεις του προγράμματος ικανοποιούν όλα τα γούστα και δίνουν πολλές εναλλακτικές επιλογές.
  13. Το επόμενο βήμα είναι να κάνετε τους χαρακτήρες της ιστορίας σας να μιλήσουν. Υπάρχουν τέσσερις τρόποι να δώσετε φωνή στους ήρωες σας: 1) ηχογραφήσετε αυτά που θέλετε χρησιμοποιώντας ένα μικρόφωνο 2)Φορτώστε ένα αρχείο ήχου 3) χρησιμοποιείστε ένα αρχείο ήχου που ήδη υπάρχει και 4) γράψτε το κείμενο που θέλετε για να μετατραπεί σε ήχο.
  14. Η  παρακάτω εικόνα σας δείχνει τις επιλογές που έχετε για να δώσετε φωνή στους ήρωες σας.Δοκιμάστε όλες τις επιλογές και επιλέξτε την πιο κατάλληλη για την ιστορία σας.
  15.  Εάν επιλέξετε το text-to-speech θα εμφανιστεί το παρακάτω πλαίσιο στο οποίο θα πρέπει να πληκτρολοηγήσετε το κείμενο που θέλετε ν' ακουστεί. Θα επιλέξετε τη γλώσσα στην οποία θέλετε να εργαστείτε και male ή female αν ο ήρωας σας είναι άνδρας ή γυναίκα. Αφού πληκτρολογήσετε το κείμενο σας θα επιλέξετε generate voice και θ' ακούσετε το κείμενο που πληκτρολογήσατε.
  16.  Στην παρακάτω εικόνα βλέπετε το πλαίσιο στο οποίο έχω γράψει ένα κείμενο στην ελληνική γλώσσα. Το κείμενο είναι " Γεια σας. Τι κάνετε;". Έχω επιλέξει την ελληνική γλώσσα, male για άνδρα και εμφανίζεται το όνομα Νίκος που θα διαβάσει το κείμενο που έγραψα. Με τις επιλογές που έχω μπορώ ν' ακούσω αυτό που έγραψα, να το διαγράψω, ν'ακυρώσω την προσθήκη φωνής 
    ή τελικά να προσθέσω φωνή στο βίντεο μου.

  17.  Οι χαρακτήρες μπορούν να μιλούν μόνο μία φορά σε κάθε σκηνή ή να κάνουν μία κίνηση γι' αυτό αν θέλω να συνεχίσω την ιστορία μου θα πρέπει να προσθέσω μία σκηνή στην ιστορία μου και να συνεχίσω από εκεί που σταμάτησα.


     

      
    18 Στη δεύτερη σκηνή εργαζόμαστε με τον τρόπο που εργαστήκαμε στην πρώτη σκηνή. Αν θέλουμε να κάνουμε τον ήρωα μας να περπατάει επιλέγουμε την κατάλληλη κίνηση και τραβάμε μέχρι το σημείο που θέλουμε να τον κάνουμε να περπατάει.



    19. Αν θέλουμε μπορούμε να προσθέσουμε αντικείμενα από την επιλογή props. Κάνουμε κλικ σ' αυτό που θέλουμε και αυτό εμφανίζεται στον καμβά σχεδίασης.

    20.Μπορούμε επίσης  να γράψουμε κείμενο και να το προσθέσουμε στην ιστορία μας. Όταν γράφουμε στην αγγλική γλώσσα, μπορούμε να επιλέξουμε όποια γραμματοσειρά θέλουμε. Όταν όμως θέλουμε να γράψουμε στην ελληνική  γλώσσα, θα επιλέξουμε οπωσδήποτε τη γραμματοσειρά Arial για να μπορέσουμε να γράψουμε στα ελληνικά. Θα επιλέξουμε αυτή τη γραμματοσειρά είτε χρησιμοποιήσουμε ένα σχήμα είτε ένα συννεφάκι.Μπορούμε επίσης από το εικονίδιο της μουσικής να προσθέσουμε μουσική ή κάποια ηχητικά εφέ. Η επιλογή my library περιέχει όλα τα αρχεία που έχουμε φορτώσει εμείς από τον υπολογιστή μας.

    21. Με το text settings μπορούμε ν' αλλάξουμε το μέγεθος, το στυλ, τα χρώματα της γραμματοσειράς. Επίσης με την επιλογή advanced μπορείτε να προσθέσετε κινήσεις και ηχητικά εφέ.



    22. Μπορούμε να ανανεώσουμε τις κινήσεις και να δοκιμάσουμε πολλές διαφορετικές ενέργειες. Αυτό ήταν ουσιαστικά και το τελευταίο από τα 16 βήματα των οδηγιών.


    23. Κατακτήσαμε τις βασικές γνώσεις και επιτέλους μπορούμε να δούμε το βίντεο που δημιουργήσαμε επιλέγοντας preview.



    24. Επιλέγουμε save και θα εμφανιστεί το παρακάτω πλαίσιο στο οποίο συμπληρώνουμε τίτλο υποχρεωτικά, tags και description αν θέλουμε, επιλέγουμε επίσης τη γλώσσα, το draft αν είναι ένα προσχέδιο, private ή public αν  θέλουμε να το δημοσιεύσουμε.
    25. Τέλος  μπορούμε να το επεξεργασούμε ξανά με το edit, να το διαγράψουμε, να το μοιραστούμε με το share-export και να δημιουργήσουμε κωδικό για να το αναρτήσουμε στο ιστολόγιο μας ή στην ιστοσελίδα μας.


     Αυτό ήταν! Καλή αρχή!


Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014

28η Οκτωβρίου 1940: ημέρα μνήμης




 Ο λαός, Γ. Ρίτσος

 Τούτος ο λαός, αφέντη μου, δεν ξέρει πολλά λόγια,
σωπαίνει, ακούει, κι όσα του λες τα δένει κομπολόγια.
Και κάποιο βράδυ - πες σαν χτες - υψώνει το κεφάλι
κι αστράφτουνε τα μάτια του κι αστράφτει ο νους του πάλι.
Κι όπως περνάν κι όπως βροντάν, μαδάει ο αγέρας ρόδα
κι από τη λάσπη ξεκολλά της Ιστορίας η ρόδα.
Και τούτο το περήφανο, τ' άμετρο ψυχομέτρι,
μόνη σημαία το φως κρατεί, μόνο σπαθί το αλέτρι.
Κι από τους τάφους ξεκινάν όλοι οι νεκροί του Αγώνα
και μπαίνουν πάλι στη σειρά με σιδερένιο γόνα.
Και φέγγουνε τα μάτια τους σ' όλο το μέγα βάθος
σάμπως Ανάστασης κεριά μετά από τ' Άγιο Πάθος.
Νάτος, περνάει ο αδούλωτος στρατός της δικαιοσύνης
και πάει να σπείρει όλη τη γης με στάρι κι άστρα ειρήνης.
Κι ως πάνω τους η Λευτεριά πάλλοντας ανατέλλει
φουσκώνει η άκρατη καρδιά του ανθρώπου σαν καρβέλι.





Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Από δόξα και θάνατο, Μ.Αξιώτη

 Μέλπω Αξιώτη
Highslide JSΗ Μέλπω Αξιώτη γεννήθηκε στην Αθήνα από γονείς Μυκονιάτες και αφού φοίτησε στη Σχολή Ουρσουλινών της Τήνου (1918-1922), επέστρεψε στο νησί της καταγωγής της. Μέχρι το 1930 έζησε στη Μύκονο και στη συνέχεια στην Αθήνα, όπου σπούδασε σχεδιάστρια για τρία χρόνια στη Σιβιτανίδειο Σχολή, χωρίς να εξασκήσει ποτέ το επάγγελμα. Λίγο αργότερα εργάστηκε στην Αγροτική Τράπεζα από όπου απολύθηκε για τα πολιτικά της φρονήματα. Στη διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκε στο ΕΑΜ και ασχολήθηκε συστηματικά με τον αντιστασιακό τύπο. Το 1947 κατέφυγε στη Γαλλία και στη συνέχεια στη Βαρσοβία, όπου εργάστηκε στην ελληνική εκπομπή του πολωνικού ραδιοφώνου. Το 1957 εγκαταστάθηκε στο Ανατολικό Βερολίνο και εκεί σε συνεργασία με το Δημήτρη Χατζή εξέδωσαν στη γερμανική γλώσσα μια ανθολογία νεοελληνικού διηγήματος με τίτλο Η Αντιγόνη ζει (1960). Παράλληλα μετέφραζε έργα Ελλήνων συγγραφέων και έγραφε μελέτες για ζητήματα της ελληνικής λογοτεχνίας. Το 1964 εξασφάλισε άδεια για να έλθει στην Ελλάδα και την επόμενη χρονιά εγκαταστάθηκε μόνιμα, ύστερα από μια περιπλάνηση που κράτησε δεκαοκτώ χρόνια. Από το 1965 έως το 1967 αποτέλεσε μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Επιθεώρηση Τέχνης.

  Η Αξιώτη με το πρώτο της μυθιστόρημα Δύσκολες νύχτες (1938) έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη χρήση ενός αυθόρμητου προφορικού λόγου και με την πρωτοτυπία και την τολμηρότητα στην τεχνική της γραφής ανέτρεψε τα δεδομένα της παραδοσιακής αφήγησης. Με αυτό το έργο της αιφνιδίασε το αναγνωστικό κοινό όχι μόνο με τη γλώσσα που αναπλάθει λογοτεχνικά τη μυκονιάτικη διάλεκτο, αλλά και με την αφήγηση που αναπαριστά ένα μέρος του εφηβικούπαρελθόντος της συγγραφέως. Στο κείμενο συνδυάζεται ο υπερρεαλισμός με τη λαϊκήγλώσσα. Η υποδοχή του έργου και από την κριτική ήταν ή απόλυτα θετική ή απόλυτα αρνητική. Στη συνέχεια η συγγραφέας, που είχε δεχτεί την επίδραση της αριστερής ιδεολογίας, έγραψε το πεζογράφημα Θέλετε να χορέψομε, Μαρία;(1940), ένα κείμενο φαινομενικά ασυνάρτητο το οποίο εμπεριέχει πολλά στοιχεία του νεοτερικούμυθιστορήματος. Και σε αυτό το έργο απαντάται ο προβληματισμός των λογοτεχνών της εποχής της για την παρακμή της παραδοσιακήςοικογένειας του μεσοπολέμου. Ανάλογη θεματική συναντάμε στα έργα του Θεοτοκά, του Τερζάκη κ.ά.

Η συγγραφέας έγραψε επίσης διηγήματα και ποιήματα σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά, μετέφρασε ξένη λογοτεχνία και ασχολήθηκε με το «χρονικό», που αναπαριστά ρεαλιστικότερα την πραγματικότητα. Προς το τέλος της ζωής της έγραψε τα πεζογραφήματα Το σπίτι μου (1965) και Κάδμω (1972), τα οποία ανακαλούν τον κόσμο που χάθηκε και γίνονται ένα «ρέκβιεμ» ή μια «θρηνωδίαθανάτου». Πέθανε ολομόναχη σε έναν οίκο ευγηρίας πριν ολοκληρώσει το βιβλίο της Τα Πράγματα.

Πηγή:  http://www.potheg.gr/TT.aspx?lan=1&Type=WRITER&writerId=7711417&TextType=BIO

Το κείμενο
Θεματικά κέντρα
  1. Κατοχή: δοκιμασίες και αντίσταση
  2. Λαϊκό αίσθημα και αγωνιστική ενότητα
  3. Αντιστασιακό πνεύμα
 Ερμηνευτική προσέγγιση
Η Πολυξένη στη φυλακή, όπου βρίσκεται,λόγω της αντιστασιακής της δράσης, ανακαλεί δύο κρίσιμες στιγμές της γερμανικής κατοχής στην Αθήνα.
  1. Πρώτη στιγμή: η διανομή συσσιτίου στους καλλιτέχνες.  Ο πόλεμος είναι το ίδιο σκληρός με όλους και ακόμα και οι πνευματικοί άνθρωποι περιμένουν στην ουρά για ένα πιάτο φαγητό και ένα κομμάτι ψωμί. Η αξιοπρέπεια και η ανωτερότητα υποχωρούν μπροστά στην ανάγκη ικανοποίησης του αισθήματος της πείνας. Ο ξεπεσμός και η ταπείνωση είναι τα κύρια χαρακτηριστικά των ανθρώπων που άλλοτε είχαν γνωρίσει μεγάλες στιγμές δόξας. Η συγγραφέας, μέσω της ηρωίδας της, φαίνεται ν'αντικρίζει με ειρωνική ματιά τους καλλιτέχνες που δε δημιουργούν πια αλλά τρέχουν για το συσσίτιο σαν επαίτες.
  2. Δεύτερη στιγμή:  μια αντικατοχική διαδήλωση που αφήνει πίσω της πολλούς νεκρούς.Πρόκειται για την πρώτη μεγάλη διαδήλωση κατά των δυνάμεων κατοχής στην Αθήνα, τον Μάρτιο του 1943. Η διαδήλωση έχει παλλαϊκό χαρακτήρα και όλοι οι άνθρωποι ενωμένοι σαν μια γροθιά ξεχύνονται στους δρόμους για το κοινό καλό και το κοινό όραμα της απελευθέρωσης. Το φρόνημα του κόσμου που συμμετέχει στη διαδήλωση είναι σθεναρό και η συναδέλφωση ισχυρή. Οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής φέρονται με απίστευτη σκληρότητα και σπέρνουν αδιακρίτως τον θάνατο. Οι άνθρωποι που συμμετέχουν στη διαδήλωση είναι κυρίως άνθρωποι που ανήκουν στα λαϊκά στρώματα και έχουν μνήμες από παλαιότερους εθνικούς αγώνες , όπως η μικρασιατική εκστρατεία. Στο τέλος της σκηνής η συγγραφέας κάνει λόγο για τη συνάντηση της Πολυξένης μ' έναν αξιωματικό την ώρα που επέστρεφε στο σπίτι της. Η συγγραφέας αντιπαραθέτει στον αληθινό αγώνα του απλού λαού που δε δίσταζε να θυσιάσει τη ζωή του την αδιάφορη στάση πολλών αξιωματικών που αδιαφορούσαν για τις τραγικές συνθήκες ζωής των ανθρώπων και συνεργάζονταν με τις δυνάμεις κατοχής. Το απόσπασμα καταλήγει με μία φράση που λειτουργεί ως προμήνυμα του εμφυλίου που ακολούθησε την απελευθέρωση.
Τα γεγονότα δε δίνονται με χρονολογική σειρά αλλά η συγγραφέας μεταβαίνει συνεχώς σε διαφορετικά χρονικά επίπεδα και χαρίζει έτσι ποικιλία και πολυπλοκότητα στην αφήγηση της. 

Παράλληλο κείμενο 
Η μεγάλη έξοδος, Ο.Ελύτης

Τίς ἡμέρες ἐκεῖνες ἔκαναν σύναξη μυστική τά παιδιά καί λάβανε τήν ἀπόφαση, ἐπειδή τά κακά μαντάτα πλήθαιναν στήν πρωτεύουσα, νά βγοῦν ἔξω σέ δρόμους καί σέ πλατεῖες μέ τό μόνο πρᾶγμα πού τούς εἶχε ἀπομείνει: μιά παλάμη τόπο κάτω ἀπό τ’ ἀνοιχτό πουκάμισο, μέ τίς μαῦρες τρίχες καί τό σταυρουδάκι τοῦ ἥλιου. Ὅπου είχε κράτος ἡ Ἄνοιξη.
Καί ἐπειδή σίμωνε ἡ μέρα πού τό Γένος εἶχε συνήθειο νά γιορτάζει τόν ἄλλο Σηκωμό, τή μέρα πάλι ἐκείνη ὁρίσανε γιά τήν Ἔξοδο. Καί νωρίς ἐβγήκανε καταμπροστά στόν ἥλιο, μέ πάνου ὡς κάτου ἁπλωμένη τήν ἀφοβιά σά σημαία, οἱ νέοι μέ τά πρησμένα πόδια πού τούς έλεγαν ἀλῆτες. Καί ἀκολουθούσανε ἄντρες πολλοί, καί γυναῖκες, καί λαβωμένοι μέ τόν ἐπίδεσμο καί τά δεκανίκια. Ὅπου έβλεπες ἄξαφνα στήν ὄψη τους τόσες χαρακιές, πού ‘λεγες είχανε περάσει μέρες πολλές μέσα σέ λίγην ὥρα.
Τέτοιας λογῆς ἀποκοτιές, ὡστόσο, μαθαίνοντες οἱ Ἄλλοι, σφοδρά ταράχτηκαν. Καί φορές τρεῖς μέ τό μάτι ἀναμετρῶντας τό ἔχει τους, λάβανε τήν ἀπόφαση νά βγοῦν ἔξω σέ δρόμους καί σέ πλατεῖες, μέ τό μόνο πρᾶγμα πού τούς εἶχε ἀπομείνει: μιά πήχη φωτιά κάτω ἀπ’ τά σίδερα, μέ τίς μαῦρες κάνες καί τά δόντια τοῦ ἥλιου. Ὅπου μήτε κλῶνος μήτε ἀνθός, δάκρυο ποτέ δέν ἔβγαλαν. Καί χτυπούσανε ὅπου νά ‘ναι, σφαλῶντας τά βλέφαρα μέ ἀπόγνωση. Καί ἡ Ἄνοιξη ὁλοένα τούς κυρίευε. Σάν νά μήν ἤτανε ἄλλος δρόμος πάνω σ’ ὁλακέρη τή γῆ, γιά νά περάσει ἡ Ἄνοιξη παρά μονάχα αὐτός, καί νά τόν εἶχαν πάρει ἀμίλητοι, κοιτάζοντας πολύ μακριά, περ’ ἀπ’ τήν ἄκρη τῆς ἀπελπισιᾶς, τή Γαλήνη πού έμελλαν νά γίνουν, οἱ νέοι μέ τά πρησμένα πόδια πού τούς έλεγαν ἀλῆτες, καί οἱ ἄντρες, καί οἱ γυναῖκες, καί οἱ λαβωμένοι μέ τόν ἐπίδεσμο καί τά δεκανίκια.
Καί περάσανε μέρες πολλές μέσα σέ λίγην ὥρα. Καί θερίσανε πλῆθος τά θηρία, καί άλλους ἐμάζωξαν. Καί τήν άλλη μέρα ἐστήσανε στόν τοῖχο τριάντα.







Νίκος Καζαντζάκης(18/02/1883-26/10/1957)

Ο συγγραφέας που μεταφράστηκε σε περισσότερες γλώσσες από κάθε άλλο Έλληνα. Ο δημιουργός που προτάθηκε τρεις φορές για το βραβείο Νόμπελ, εισερχόμενος σε ρεύματα από το χριστιανισμό έως τον κομμουνισμό. Ο Νίκος Καζαντζάκης έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα, στις 26 Οκτώβρη του 1957.
Μυθιστοριογράφος, φιλόσοφος, δημοσιογράφος, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας, ο Νίκος Καζαντζάκης (18 Φεβρουαρίου 1883 έως 26 Οκτωβρίου 1957) θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του 20ου αιώνα.
Πιο γνωστός για τα έργα του: Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται, Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά και Ο Τελευταίος Πειρασμός(έχουν μεταφερθεί και στον κινηματογράφο), προτάθηκε τρεις φορές για το βραβείο Νόμπελ.

Πηγή:  http://tvxs.gr/news/

Βιογραφικό του Νίκου Καζαντζάκη

Ο Νίκος Καζαντζάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης στις 18 Φεβρουαρίου 1883, Παρασκευή, ημέρα των ψυχών. Η γριά μαμή «τον φούχτωσε στα χέρια της, τον πήγε στο φως και τον κοίταξε καλά καλά, σαν να ’βλεπε λες μυστικά σημάδια απάνω του, τον σήκωσε αψηλά κι είπε: “Ετούτο το παιδί, να μου το θυμηθείτε, μια μέρα θα γίνει δεσπότης”». («Αναφορά στον Γκρέκο», σελ. 75)
Ο Καζαντζάκης παντρεύτηκε δύο φορές. Ο πρώτος του γάμος, με τη Γαλάτεια Αλεξίου, κατέληξε σύντομα σε διαζύγιο. Η δεύτερη σύζυγός του ήταν η Ελένη Σαμίου.
 Ο Καζαντζάκης ταξίδεψε πολύ μέσα στην Ελλάδα, την ηπειρωτική και τη νησιωτική, για να γνωρίσει «τη συνείδηση της γης και της φυλής μας», όπως λέει ο ίδιος, να δει από κοντά τους ανθρώπους της και τους τόπους της, να βυθιστεί στην ιστορία, στην παράδοση, στο μύθο της. Τα ταξίδια τον ευχαριστούσαν και έτρεφαν την ψυχή του. Ακόμη, σε συνδυασμό με τις μελέτες του και τις γνώσεις του, αποτελούσαν πηγή έμπνευσης και συγγραφής. Έτσι, ταξίδεψε σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και σε τόπους της Μέσης Ανατολής, και έφτασε μέχρι τη Σιβηρία, την Ιαπωνία και την Κίνα. Με την Κύπρο συνδέθηκε πολύ και τάχθηκε σταθερά υπέρ των αγώνων της για ελευθερία.
Ο Νίκος Καζαντζάκης εμφανίστηκε στα γράμματα το 1906 με δοκίμια και άλλα κείμενα σε περιοδικά. Ασχολήθηκε με όλα τα είδη του λόγου. Έγραψε ποίηση, μυθιστορήματα, θεατρικά έργα, τραγωδίες, φιλοσοφία, ταξιδιωτικά. Ακόμη, έκανε πολλές μεταφράσεις, όπως το έργο «Η Θεία Κωμωδία» του Δάντη, και διασκεύασε μεγάλο αριθμό παιδικών βιβλίων.
Βασικός άξονας των βιβλίων του είναι η εσωτερική ελευθερία και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου, η κοινωνική δικαιοσύνη, η τόλμη –όπως εκφράζεται στο φιλοσοφικό του όρο «η κρητική ματιά»– να κοιτάζεις άφοβα το φόβο, να ζεις τη ζωή των θνητών και να συμπεριφέρεσαι σαν να είσαι αθάνατος, να αγωνίζεσαι για την καταξίωση της ψυχής, μιας ψυχής διαρκώς πεινασμένης και ανικανοποίητης, που κατατροπώνει και κατατρώει τη σάρκα και οδηγεί σε πνευματική υπέρβαση και λύτρωση. Η ζωή του, λέει ο ίδιος, ήταν ένας κακοτράχαλος ανήφορος, που τον ανέβαινε η σαρανταπληγιασμένη ψυχή του για να φτάσει το σκοτεινό, το μυστηριώδη όγκο του Θεού και να ενωθεί μαζί του.
Παρά το γεγονός ότι ήταν ένας ασκητής, ένας αναχωρητής, αναμείχθηκε και στα κοινά, ακόμη και στην πολιτική ζωή της Ελλάδας. Μεταξύ άλλων, υπήρξε Δημοτικός Σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων. Το 1947-1948 διετέλεσε Τμηματάρχης της ΟΥΝΕΣΚΟ στο Παρίσι, από όπου και πάλι παραιτήθηκε, κι ας ήταν σπουδαία εκείνη η θέση, για να μπορέσει απερίσπαστος να επιδοθεί στην αγνή και αφιλόκερδη πνευματική δουλειά, όπως είπε ο ίδιος.
Σήμερα, ο Νίκος Καζαντζάκης θεωρείται οικουμενικός συγγραφέας, ένας κλασικός. Είναι ο πιο πολυμεταφρασμένος Έλληνας συγγραφέας σε όλο τον κόσμο. Σχεδόν δεν υπάρχει άνθρωπος που ξέρει να διαβάζει και δε θα μπορέσει σε κάποια γλώσσα ή διάλεκτο να διαβάσει Καζαντζάκη.

Πηγή:  http://www.fhw.gr/exhibitions/kazantzakis/gr/biografiko-kazantzakis.html








Εργασίες για την "Άννα του Κλήδονα"

Σε μια προσπάθεια να ξεφύγουμε από τις φορμαλιστικές προσεγγίσεις της λογοτεχνίας και να δώσουμε "φωνή" στους μαθητές να εκφράσουν τη δική τους πρόσληψη του κειμένου, οι μαθητές του Β1, Β4 και Β5 ζωγράφισαν, έδωσαν ένα δικό τους , διαφορετικό τέλος στο διήγημα και έγραψαν επιστολές στην ηρωίδα του κειμένου. Ακολουθούν κάποιες από τις εργασίες τους.  




 
Η Άννα του Κλήδονα(Βασίλης Λ.)

Η  Άννα ξυπνάει το επόμενο πρωινό και βλέπει το πιάτο με την στάχτη να έχει ψίχουλα
και κομμάτια ψωμί. Τότε ευτυχισμένη και χαρούμενη ανακοινώνει φωναχτά, ότι  θα
παντρευτεί έναν φούρναρη. Τα αγόρια που της έκαναν την φάρσα γελούσαν και την κορόιδευαν και στο τέλος ομολόγησαν ότι το έκαναν αυτοί. Η Άννα τότε εκνευρισμένη και θλιμμένη αρνήθηκε να τους ακούσει περισσότερο.Η φάρσα αυτή των αγοριών δεν επηρέασε αρνητικά την ψυχολογία της κοπέλας. Έτσι μια μέρα έπειτα από έξι χρόνια η Άννα πήγε να αγοράσει ψωμί. Εκεί γνώρισε έναν φούρναρη και τον ερωτεύτηκε. Μετά από έναν χρόνο παντρεύτηκαν και έζησαν ευτυχισμένοι αποκτώντας δύο παιδιά. Έτσι τα ψίχουλα στο πιάτο βγήκαν αληθινά..


Η Άννα του Κλήδονα(Δέσποινα Κ.)   
Το άλλο πρωί, οι φωνές της Άννας ξύπνησαν ολόκληρη την γειτονιά. «Φούρναρης θα ‘ναι, δείτε έχει ψίχουλα στο ταψί!» φώναζε. Η μητέρα της πίστευε πως, στο τέλος, θα τρελαθεί αφού κάθε μέρα έτρεχε σε όλους τους φούρνους της περιοχής για να συναντήσει το αγόρι που θα παντρευόταν. Πέρασε πολύς καιρός, όμως η πεισματάρα Άννα συνέχιζε την αναζήτησή της. Ένα πρωινό, καθώς πήγαινε να αγοράσει λαχανικά, φρούτα και , φυσικά, ψωμί, ένα νεαρό αγόρι σκόνταψε και έπεσε άθελα του πάνω της. Αυτός με το που την είδε την ερωτεύτηκε και προσπαθούσε να την κερδίσει με κάθε τρόπο. Τελικά, όχι πολύ καιρό μετά, ετοιμάζονταν για τον γάμο τους. Η Άννα δεν παντρεύτηκε φούρναρη, όμως παντρεύτηκε έναν επιτυχημένο καθηγητή.

 Η Άννα του Κλήδονα(Νικολέττα Δ.)


 Στην γιορτή  του Αι-Γιαννιού του Κλήδονα, του Ριζικάρη, όπως όλα τα κορίτσια,  έτσι και η Άννα μάζεψε καυτή  στάχτη, από  τις φωτιές  που άναψαν στους δρόμους, και αφού  την έβαλε σ’ ένα στρόγγυλο ταψί , την σταύρωσε, και έφτυσε τρις φορές την άφησε στα κεραμίδια του σπιτιού  της, γιατί έτσι, θα της φανέρωνε ο Αϊ- Γιάννης ποίον άντρα θα παντρευόταν!!!!
Την επόμενη μέρα , όταν η Άννα ξύπνησε και είδε ότι στο ,ταψί της  υπήρχαν ψίχουλα ψωμιού πίστεψε  ότι ο άντρας που θα παντρευόταν θα  ήταν φούρναρης και με χαρά βγήκε σε όλη την γειτονιά να το πει .Ήταν τόσο ενθουσιασμένη , που ούτε πέρασε από το μυαλό , της ότι η αλητοπαρέα της γειτονιάς ,της είχαν κάνει μια κακόγουστη πλάκα για να γελάσουν………
Από την λαχτάρά της , για να παντρευτεί , κάθε μέρα ντυνόταν,  στολιζόταν, με διάφορα μπιχλιμπίδια και πήγαινε σε όλους τους φούρνους της Καβάλας , για να βρει τον άντρα της ζωής της. Στην γειτονιά όλοι την κορόιδευαν , όμως αυτή , δεν το έβαζε κάτω , γιατί ήταν σημάδι από τον Άγιο ότι θα παντρευόταν φούρναρη!!!!!!
Αυτό γινόταν συνέχεια , κάθε μέρα για έναν ολόκληρο χρόνο. Η Άννα όμως συνέχιζε , γιατί είχε ελπίδα και πίστη στον Αι-Γιάννη. Έτσι μια μέρα , καθώς έμπαινε σε ένα μικρό αρτοποιείο , που ήταν και το μοναδικό που δεν είχε επισκεφτεί , γιατί ήταν καινούργιο στην γειτονιά και ξεχώριζε από τα άλλα , επειδή εκτός από ψωμί έφτιαχνε και υπέροχα γλυκά και κυρίως ΥΠΕΡΟΧΗ ΣΟΚΟΛΟΤΟΠΙΤΑ !!!!!!!!!!!
Όταν η Άννα μπήκε σε αυτό το μαγαζάκι , που θύμιζε καραμελένιο σπιτάκι , είδε πίσω από τον μπάγκο , ένα ψηλό, όμορφο , μελαχρινό παλικάρι να την σερβίρει  ένα κομμάτι από την θεσπέσια Σοκολατόπιτα …. η Άννα τρελάθηκε από την χαρά της, γιατί επιτέλους το όνειρό της βγήκε ΑΛΗΘΙΝΟ!!!!!..... είχε γίνει η πιο καλή πελάτισσα του μαγαζιού και μέσα σε ένα σ΄ένα χρόνο κατάφερε να παντρευτεί τον όμορφο φούρναρη-ζαχαροπλάστη ….. Από εκείνη την ημέρα η ζωή της είχε γίνει όλο και πιο γλυκιά…...μες στην ζάχαρη!!!! και σε όλους αυτούς που την κορόιδευαν τους κερνούσε την Σοκολατόπιτα …του άντρά της !!!!!

Η Άννα του Κλήδονα(Χριστίνα Σ.)  
Το επόμενο πρωί,όταν  η  Άννα είδε το ταψί  με τις  στάχτες,απογοητεύτηκε γιατί  δεν υπήρχε κανένα σημάδι.Τη νύχτα,λίγο πριν το ξημέρωμα,ένα από τα αγόρια της παρέας,πήγε κρυφά από όλους να πάρει τα ψίχουλα από το  ταψί,σώζοντας έτσι την Άννα από το κακό που θα μπορούσε να πάθει.Το πρωί λοιπόν,καθώς η Άννα κοιτούσε το ταψί και συλλογιζόταν γιατί δεν υπήρχε κανένα σημάδι από τον Άγιο,βλέπει να την πλησιάζει ένα αγόρι,αυτός κάθισε κοντά της και άρχισε να συζητάει μαζί της.Στο τέλος της ημέρας,την οποία πέρασαν μαζί η Άννα και το αγόρι,αυτός της άνοιξε την καρδιά του,και της είπε όλα όσα ένιωθε γι’αυτην. Μετά από 30 χρόνια, βρίσκουμε την μικρή Άννα και το αγόρι που την αγαπούσε,να χαίρονται τον ευτυχισμένο τους γάμο,και να φροντίζουν τα τρία τους παιδιά.

Η Άννα του Κλήδονα(Γρηγόρης Π.) 
Το ξημέρωμα της άλλης μέρας βρήκε την Άννα στην σκεπή. Βρίσκοντας στο σινί της ψίχουλα, της δημιουργήθηκαν ελπίδες ότι θα παντρευτεί φούρναρη και έτρεξε απευθείας στην μάνα της, να της πει τα ευχάριστα νέα. Η μαμά της που δεν είχε την ευπιστία της Άννας και κατάλαβε τι πραγματικά είχε συμβεί, της εξήγησε πως έχουν τα πράγματα και της έδωσε να καταλάβει ότι δεν θα παντρευτεί φούρναρη. Η Άννα στεναχωρήθηκε αλλά κάπου μέσα της δεν έπαυσε να ελπίζει. Τελικά οι ελπίδες της δεν διαψεύσθηκαν καθώς μετά από λίγο καιρό παντρεύτηκε έναν φούρναρη και η φάρσα των παιδιών αποδείχτηκε τελικά προφητική.